مدت زیادی نبود که احساس می کردم تاریخ انقضای من و وبلاگم رسیده. دیگه خیلی تلخ ترم از اون چیزی که بشه نوشتش. وبلاگی که شاید دوستای نزدیک تر بدونن که چقدر برام با ارزش بود. چقدر دوسش داشتم. حس پدرانه ای که بهش داشتم و امشب نفسش رو گرفتم.

از همه ی شما دوستای عزیز و مهربون و فوق العاده ام که مدت ها کنارم بودید متشکر و سپاس گزارم. از شمایی که خوندین ، نقد کردین ، گریه کردین و خندیدین. از شمایی که حضورتون برام آرامش بود. بلاخره هر اومدنی یه رفتن داره. و هر قصه ای یه پایان. اینم پایان قصه ی من بود.

باید اعتراف کنم که تو وجودم انگار چیزی داره چنگ می زنه. انگار آتیش زبونه می کشه. اما بلاخره انجامش دادم کاری که باید مدت ها پیش می شد. 

همه تون رو دوست دارم. دلم نیومد کامل از بین ببرمش. تصمیم گرفتم همین جوری بمونه. تمام کامنتایی که تا الان برام گذاشته بودین رو حفظ کردم چون برام ارزش داره و خواهد داشت.

مراقب خودتون باشین. آرزومند همه ی آرزوهای کوچیک و بزرگ تون.   (ثلج)

نوشته شده در جمعه بیست و ششم اسفند 1390ساعت 23:31 توسط ثلج| |